Copyright 2019 - PSBiG Lublin 2017

1 marca 1929 roku

Dyrektorem szkoły został mianowany inż. Kazimierz Danowski.
Od 1 września 1929 utworzono cztery oddziały Średniej Szkoły Budownictwa, kształcącej techników budowlanych, drogowych i melioracyjnych (wraz z klasami Niższej Szkoły Budowlanej - ok.230 uczniów).

Od początku istnienia szkoły działały: kółko dramatyczne, chór szkolny, zespól mandolinistów Almi

Pierwotna nazwa szkoły była nazwa  Szkoła Rzemiosł Budowlanych. Jednak poziom nauki przewyższał poziom przewidziany dla tego typu szkól. Program nauczania układali wówczas sami nauczyciele wzorując  się na programie Państwowej Szkoły Budownictwa w Warszawie. Wydaje się, ze programy te nauczyciele trochę rozbudowali według własnych ambicji zawodowych. Być może z tego powodu uczniowie odmówili przyjęcia ocen, ponieważ ranga szkoły, zbyt niska, wyraźnie odbiegała od poziomu nauczania.

Rada Pedagogiczna zwołana 11 listopada 1929 r oceniła to jako jawny bunt i rozwiązała klasę wydziału budowlanego, jako inicjatorkę. Jednocześnie ogłoszono zapisy. Relegowani uczniowie, płacąc 5 zl, zapisali się ponownie, ale odtąd w aktach widnieje nazwa Niższa Szkoła Budownictwa.

w roku 1930

magistrat przydzielił na budowę szkoły teren miejski przy zbiegu ulic Długosza i Al. Racławickich o powierzchni 6800m2

5 sierpnia 1931

po śmierci dyrektora K. Danowskiego, na stanowisko dyrektora szkoły mianowano inz. architekta Stanisława Lukasiewicza, młodego nauczyciela szkoły.

18 października 1931

odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę nowej szkoły przy ulicy Długosza 2 (cześć obecnego budynku Technikum Geodezyjno - Drogowego). Budynek projektował dyrektor Lukasiewicz. W pracach budowlanych uczestniczyła młodzież i nauczyciele.
Do końca 1932 wykonano tylko stan surowy budynku - na pozostałe prace zabrakło funduszy.

w czerwcu 1933 roku

odbyły się pierwsze egzaminy dla abiturientów Średniej Szkoły Budownictwa.

1 września 1933 roku

rozpoczeto zajecia w nowym, jeszcze niewykonczonym budynku. Zajecia odbywaly sie na parterze i pierwszym pietrze. W suterenie budynku zorganizowano sale gimnastyczna.
W roku szkolnym 1933/34 dzialaly liczne organizacje mlodziezowe: kolko krajoznawcze, bratnia pomoc, chór, orkiestra, kolo dramatyczne, harcerstwo, SKS, PCK, kolo fotograficzne.

1935 rok

szkola otrzymala fundusze z Ministerstwa Wyznan Religijnych i Oswiecenia Publicznego oraz Kuratorium Okregu Lubelskiego na splacenie zadluzenia i dokonczenie robót budowlanych - wykonczenie drugiej i trzeciej kondygnacji.

w roku szkolnym 1936/37

zakonczono roboty wykonczeniowe w budynku szkolnym.

1937 rok

w wyniku reformy szkolnictwa zawodowego powstaly dwie klasy 3-letniego Liceum Budowlanego i Drogowego. W nastepnym roku powstaly dodatkowo dwie klasy Gimnazjum Drogowego (szkola wraz z liceum i klasami koncowymi uczeszczajacymi wedlug dawnego systemu liczyla 11 klas - 375 uczniów)

 

Szkoła w okresie międzywojennym należała do największych szkól zawodowych w Lublinie.

 

wrzesień 1939

budynek szkolny zajelo wojsko niemieckie; wczesniej wywieziono ze szkoly do prywatnego mieszkania archiwum, biblioteke i pomoce szkolne, przeniesiono je nastepnie do Trybunalu, az wreszcie umieszczono potajemnie w Bramie Krakowskiej pod zegarem, gdzie przelezaly do lipca 1944. Szkola przeniosla sie do gimnazjum Staszica. Zajecia odbywaly sie tylko w godzinach popoludniowych. Nauka odbywala sie równiez w Gimnazjum Mechanicznym, w szkole podstawowej im. Jana Kochanowskiego i w szkole powszechnej przy ul. Dolnej Panny Marii. Nauke pobieralo w tym czasie 278 uczniów.

24 listopada 1939

gestapo rozpędziło uczniów i nauczycieli.

1940 rok

organizowane są punkty tajnego nauczania.

22 stycznia 1941

w wyniku starań dyrektora Lukasiewicza, przy ulicy Radziwiłłowskiej 3 rozpoczęła działalność Prywatna Szkoła Budownictwa. Otwarto Gimnazjum i Liceum Budowlane oraz Drogowe, do których przyjęto uczniów innych szkól lubelskich.
W sierpniu odbyły się egzaminy dyplomowe. Wydział Budowlany i Drogowy ukończyło 42 uczniów. Dyplom ukończenia szkoły sporządzony był w dwóch językach - polskim i niemieckim.

listopad 1941

powstaje konspiracyjna druzyna harcerska. W szkole odbywaja sie konspiracyjne szkolenia wojskowe dla nauczycieli

maj 1942

w tajemnicy przed Niemcami zorganizowano wystawę prac uczniów.

rok szkolny 1942/43

otworzono aż 20 oddziałów

październik 1943

władze niemieckie wyznaczyły na dyrektora szkoły Andrzeja Kozickiego, który pełnił te funkcje aż do wyzwolenia

rok szkolny 1943/44

szkoła liczyła 21 oddziałów - 880 uczniów

wrzesień 1944

dyrektorem szkoły został inz. Ludwik Sosnierz, szkoła wróciła do swojego, choć zdewastowanego, budynku przy ul. Długosza. Otworzono 18 klas (450 uczniów) gimnazjum i liceum budowlanego, drogowego oraz gimnazjum mierniczego

marzec 1946

ze szkoły odszedł inz. Ludwik Sośnierz - przeszedł na stanowisko dyrektora Olsztyńskiej Wytwórni Materiałów Budowlanych; nowym dyrektorem został inz. Konrad Jankowski

rok szkolny 1946/47

stan szkoły wynosi 20 klas - 530 uczniów. Trudności finansowe skłoniły Towarzystwo Szkoły Budownictwa do wystąpienia do Ministerstwa o upaństwowienie szkoły

1 stycznia 1948

nastąpiło upaństwowienie szkoły i zmiana jej nazwy na PAŃSTWOWA SZKOŁA BUDOWNICTWA

1 września 1948

mianowanie na dyrektora szkoły otrzymał inz. Witold Gutkowski (inz. Jankowski pozostał na stanowisku nauczyciela)

1949

do użytku została oddana nowa część szkoły (przedłużenie skrzydła w kierunku Al. Racławickich). Szkoła posiadała 22 sale lekcyjne - 700 uczniów na kierunkach budowlanym, drogowym i mierniczym

1950

szkole ukończyły dwie pierwsze absolwentki (Halina Cichorzewska i Gabriela Makowska)

rok szkolny 1950/51

dyrektorem został mianowany nauczyciel zawodu - Jan Stankiewicz. Zamiast dotychczasowego dwustopniowego nauczania powstało jednostopniowe technikum